(<-._.•´¯)>- Noo"nuy -<(¯`•._.->)

มาอัพเดตสถานะชีวิตนู๋นุ้ยกันซะหน่อย

 

หลังจากห่างหายวงการไปนานเลย

 

ตอนนี้เรียนจบแล้วนะ หลังจากตรากตำมาถึงสี่ปี

 

ก็ต้องตรากตำหางานกันต่อไป

 

ยุคนี้แบบนี้  งานหาง่ายดีใช่ไหม

 

ตอนนี้กลับมาชาร์ตพลังที่บ้าน

 

โห ไม่ได้กลับตั้งสามเดือน นานมากเลย

 

คิดถึงพ่อแม่ พี่น้อง ทุกๆคนเลย

 

       กลับมาคราวนี้ เข้าพวกกะทุกคนได้เลย

 

เพราะน้ำหนักขึ้นเยอะมาก ....

 

กลายเป็นผู้หญิงตัวโตไปเลยอ่ะ ....

 

แต่ไม่เป็นไร ฉันยังไหว

 

 

       กลับมาได้ของขวัญวันเกิด เป็นแหวนด้วย ขอบใจตัวเองมากนะ สำหรับของขวัญ

 

ไม่ต้องให้ก็ได้  แค่จำได้ เค้าก็ดีใจมากแล้ว  จริงๆนะ

 

เสียดายเนอะ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าวันข้างหน้ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป

 

แต่ที่เรามีกันอยู่อย่างนี้ ก็ดีแล้ว ขอบคุณจริงๆ  ที่มาเจอกัน  เห้อๆ ...พอก่อนๆ ....

 

     คิดถึงเพื่อนๆเนอะ จบแล้ว ไม่ได้เจอกันเลย

 

พรุ่งนี้เพื่อนๆจะไปเที่ยวที่เสม็ดกัน อยากไปด้วยอ่ะ

 

แต่ว่าตกลงกับพี่ที่ SFG ไว้ก่อน ไปเสท็ดเหมือนกาน

 

เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะเพื่อนๆกคน  อย่าลืมของฝากให้เราด้วยนะ

  

    คิดถึงพี่ๆ ที่ SFGทุกคนเลยนะคะ

 

ขอบคุณที่เลี้ยงดูนู๋นุ้ยจนตัวใหญ่โตได้ขนาดนี้

 

อยากนั่งทานข้าวตอนเช้ากะพี่โอชิน พี่เต้ย พี่เน พี่บุ๊คส์ ฯลฯ

 

คิดถึงทุกคนเลยนะคะ

 

 

     

 

ถ้าหากไม่มีเหตุการณ์ม็อบกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยบุกทำเนียบรัฐบาลเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ที่ผ่านมา เชื่อว่าจะมีอีกข่าวหนึ่งที่น่าสนใจ กินใจ และน่าคิด สำหรับใครต่อใครในบ้านเมือง

          นั่นคือ...ข่าวเหตุการณ์เจ้าหน้าที่ตำรวจตะเวนชายแดนชุดพลร่มพิเศษ 01 ของฐานปฏิบัติการตำรวจตะเวนชายแดน (ตชด.) มว.รพศ.1 บ้านสันติ 1 ถูกกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบลอบซุ่มโจมตีบนถนนสายเขื่อนบาง-ลางสันติ 1 หมู่ที่ 2 ตำบลเขื่อนบางลาง อำเภอบันนังสตา ขณะออกลาดตระเวนพื้นที่และปะทะกันเป็นเวลากว่า 10 นาที เป็นเหตุให้ "หมวดตี้" หรือ "ร.ต.ต.กฤติกุล บุญลือ" รองผู้บัญชาการร้อยตำรวจชายแดน หน่วยเฉพาะกิจ หน่วยรบพิเศษที่ 1 นายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลคนหนึ่ง วัย 24 ปี ซึ่งเป็น "หัวหน้าชุด" เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ และมีเจ้าหน้าที่บาดเจ็บอีก 4 นาย ซึ่งตั้งแต่ช่วงสายจรดค่ำคืน ศพของเขาก็ยังไม่สามารถนำออกมาจากบริเวณที่เกิดเหตุการปะทะกันได้ 

          ที่ว่าน่าสนใจจนต้องมาเขียนถึง "หมวดตี้" ไม่ใช่แค่เขาเป็น "วีรชน-ผู้กล้า-เสียสละ" เพื่อชาติเพื่อแผ่นดิน แต่ก่อนเสียชีวิต "หมวดตี้" ได้เขียนบันทึกชุดสุดท้ายให้ผู้คนได้อ่าน ก่อนหน้าที่เขาจะออกไปลาดตะเวนจนเสียชีวิตไม่ถึงชั่วโมง ซึ่งทำให้หลายคนเกิดอาการน้ำตาซึมเมื่อได้อ่านมัน ทั้งในขณะที่ยังไม่ทราบและทราบภายหลังว่า เขาได้เสียชีวิตลงไปแล้ว 
ดยไดอารี่ฉบับสุดท้ายที่หมวดตี้เขียนไว้คือวันที่ 20 มิถุนายน 2551 ซึ่งวันนั้นเป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่ 24 ของเขา ใช้ชื่อเรื่องว่า "ครั้งแรก" ซึ่งขึ้นต้นว่า "ก็มันไม่เคยนิ" และ "วันนี้อยู่ดูโลกให้โสภิณ พรุ่งนี้ชีวินสิ้น ไม่รู้...วันตาย..." ราวกับจะเป็นลางบอกลากลายๆ ซึ่งในไดอารี่เขาได้มอบบทเพลง "อิ่มอุ่น" ของ "ศุ บุญเลี้ยง" ให้กับ "แม่" ของเขาที่อยู่จังหวัดลพบุรี พร้อมๆ กับคำขอบคุณแม่ (ซึ่งเกิดในวันเดียวกันกับเขา) ที่ทำให้เขาเกิดขึ้นมาลืมตาดูโลก ด้วยข้อความสื่อสารถึงแม่ที่ว่า…

          "แม่จ๋า... วันเกิดลูกไม่ได้ไปฉลองที่ไหนจริงๆ นะแม่ แถวนี้ไม่มีที่ให้ฉลองอะ แค่ลูกรอดกลับมาได้ก็พอใจแระ ...เดี๋ยวรอกลับไปฉลองกับเด็จแม่ที่บ้านเรา เนอะๆ...ไม่ได้กลับไปหาเด็จแม่นานแล้วด้วย คิดถึ้งงง คิดถึงว่าจะไปหาเด็จแม่.... ไปขอตังค์ 55+" 

          "วันเกิดเด็จแม่ เด็จลูกก็ขอให้เด็จแม่แข็งแรงเน้อ...อยู่กะลูกไปนานๆ ให้ถึงวันลูกติดนายพลเลยนะแม่นะ...และก็..ขอให้เด็จแม่มีลูกสะใภ้คนโตสวยๆน่ารักๆ นิสัยดีๆ...(อันนี้ออกแนวหวังผลกะตัวเอง 55+)" 

          พร้อมกันนั้น "หมวดตี้" ยังแจกเบอร์โทรศัพท์มือถือ เพื่อให้ใครต่อใครส่งSMSไปอวยพรวันเกิด ซึ่งในขณะที่บันทึกเขาจะบอกว่า "งานเข้าแต่เช้า" เพราะมีเหตุต้องคุมชุดลาดตระเวนดูแลความปลอดภัยให้กับประชาชนในพื้นที่ และในขณะที่เพื่อนๆ ของเขาหลายคนส่ง SMS หรือโพสต์ข้อความลงในไดอารี่ของเขา เพื่ออวยพรวันเกิดให้เขาปลอดภัย มันจะเป็นเวลาเดียวกับที่เขากำลังยิงประทับกับกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบอย่างดุเดือด และเมื่อเวลา 11.23 น. เขาก็ถูกยิงจนเสียชีวิต  

          นี่เป็นเรื่องราวของผู้หมวดตะเวนชายแดนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่มีความรักหวงแหนในผืนแผ่นดินชาติมาตุภูมิ รักประชาชน..รักแม่ เหมือนกับคนอื่นๆขอมอบดอกไม้คารวะต่อดวงวิญญานของ "หมวดตี้" ผู้มีความ "รักชาติ" อย่างแท้จริง..!! 


ไดอารี่ของคุณหมวดตี้ ร.ต.ต.กฤติกุล  บุญลือ วีรชนที่จากไปคนล่าสุดแห่ง3ชายแดนใต้
http://www.polize.diaryis.com/?20080620

...นี่แหล่ะคนที่คุณรัก… คุณเคยไหม...ที่นั่งเหม่อลอยคิดถึงใครสักคนหนึ่ง คุณเคยไหม...ที่นั่งคอยใครสักคนด้วยความเหงา คุณเคยไหม...ที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงใครสักคนหนึ่ง คุณเคยไหม...ที่ได้นั่งกินข้าวที่อร่อยที่สุดกับเขาแม้ร้านนั้นจะไม่มีคนเข้ามากินเลยก็ตาม คุณเคยไหม...ที่คุณได้นั่งมองตาใครสักคนแล้วเหมือนกับว่าโลกนี้ช่างสวยงามจริงๆ คุณเคยไหม...ที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ทำไปเพราะอะไร รู้แต่ว่าทำแล้วใครคนหนึ่งเขามีความสุข แล้วเราก็สุขด้วย คุณเคยไหม...ที่มองดูฟ้าแล้วรู้สึกว่าโลกใบนี้เราไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากเขาคนนี้ คุณเคยไหม...เวลาที่คุณท้อแท้หรือหมดกำลังใจที่สุด พอนึกถึงเขาคนนี้แล้วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง คุณเคยไหม...ที่เวลาเหนื่อยล้าสุดๆ ขอแค่ให้เขาคนนี้อยู่ข้างความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นก็หมดไปทันที คุณเคยไหม...ที่ต้องนั่งเสียใจ ทุรนทุราย เพราะว่าทำให้ใครคนนั้นเสียความรู้สึก คุณเคยไหม...ว่าคุณต้องการอยู่กับเขาคนนี้ตลอดชั่วชีวิตที่คุณมี คุณเคยไหม...ที่ไม่อยากให้ใครคนนี้ทิ้งคุณไปไหน คุณเคยไหม...ที่รู้สึกว่าคุณขาดคนๆ นี้ไม่ได้ คุณเคยไหม...ที่รู้สึกว่าจะทำทุกๆอย่าง ทำทุกๆทาง ให้เขาคนนี้อยู่กับคุณและรักคุณตลอดชีวิตที่คุณและเขามีถ้าคุณเคยเจอเรื่องราวแบบนี้ล่ะก็...คุณรีบบอกใครคนนั้นที่อยู่กับคุณได้เลยว่า "คุณนี่แหล่ะคือคนรักของฉัน"